Sven Lievens, gemeenteraadslid in Antwerpen, kreeg het estafettestokje van schepen Elise Sticker uit Veurne, om een vragenlijstje à la Proust te beantwoorden. Aan het eind geeft hij het door aan een andere lokale politica/politicus, van een andere partij en ver van Antwerpen.
Wat betekent je politieke functie voor jou? De mogelijkheid om mensen te vertegenwoordigen in de meest letterlijke betekenis. Hun ideeën, opinies, bezorgdheden en wensen aanwezig maken is een eervolle en belangrijke taak.
Wat was je eerste politieke daad (in de ruimste betekenis)? In de middelbare school ben ik bij de schooldirectie gaan pleiten om het verbod op basketballen op de speelplaats af te schaffen. De school had voetballen en basketballen verboden, nadat er ruiten gesneuveld waren. Maar het basketbalveld lag ver van de ramen, en door de boogworp en andere speldynamiek was er geen gevaar. Mijn pleidooi was overtuigend en we konden weer naar hartenlust basketten.
Kom je uit een politiek nest? Absoluut niet. Je kunt vinden dat dit achterstand oplevert, maar ik zie het graag als een ontdekkingstocht. Vergelijk het met het eerste kind dat gaat studeren aan de universiteit. Een wondere wereld gaat open!
Wat zie je als je grootste prestatie? Wel, ik vind het best knap dat ik op mijn bescheiden niveau mee de juiste beslissingen kan nemen, en met die kracht ook de juiste mensen (vaak jonge, nieuwelingen) vooruit kan stuwen. Ik hoop daarmee de persoon te zijn waar ik zelf toen ik pas begon, zoveel aan heb gehad.
Neem je dit ambt mee naar huis? Politiek is een deel van mijn identiteit, dus dat ik dat thuis niet zomaar aan de kapstok hang, lijkt me logisch. Maar voldoende relativeren en voldoende contacten hebben buiten de politieke bubbel, staat wel garant voor een soort natuurlijk evenwicht.
Heb je vrienden in de politiek? Absoluut, ik ben ook nog sterk actief bij de jongerenvleugel van de partij en daar heb ik al bijzonder fijne mensen uit heel Vlaanderen leren kennen. In Antwerpen heb ik ook een echte politieke inner circle, mensen die oprecht het beste met elkaar voorhebben en waar ik vaak mee in een deuk lig van het lachen.
Met wie overleg je het eerst als je een belangrijke politieke beslissing moet nemen? Vaak met mensen die helemaal niet politiek actief zijn. Ik heb een zeer sterke vriendengroep uit mijn studententijd. Die daagt me op een gezonde manier uit. Vaak bekijk ik vervolgens wat mijn politieke inner circle denkt, om zo tot een evenwichtige en politiek verantwoorde oplossing te komen. Wat vind je zelf je meest uitgesproken positieve eigenschap? Ik denk dat ik goed kan luisteren. Politici zijn vaak grote babbelaars… maar spreken is zilver en zwijgen is goud, hoor.
Welke eigenschap bij jezelf betreur je het meest? Ik lijd aan fomo: fear of missing out. Met een totaal gebrek aan structuur, een slaaptekort en een te ongezonde levensstijl tot gevolg…
Welke eigenschap waardeer je het meest bij een oppositielid? Als mensen met dossierkennis een teer punt raken, ben ik steeds luisterbereid. En daarnaast: elkaar zien als mens en niet als tegenstrever.
Met welke historische figuur identificeer je je het meest? Dat is een gevaarlijke vraag, waarop ik zelfs na consultatie van enkele vrienden en ChatGPT geen goed antwoord kan bedenken…
Wie zijn je huidige helden? Misschien een totaal onverwacht antwoord, maar ik ben grote fan van Wim Lybaert. Een levensgenieter pur sang, die de waarde van het momentane sterk kan vertalen. Daarnaast kijk ik enorm op naar Stef Bos, taalvirtuoos in het kwadraat. Hij raakt me vaak bijzonder diep met zijn teksten en verhalende zangstijl.
Waar zou je nu het liefste zijn? Bij mijn tienjarige zelve, die heel bang was over hoe zijn wereld zou ontluiken… Gewoon om hem gerust te stellen dat het – althans tot nu (hout vasthouden) – allemaal losloopt.
Welk woord of welke zin gebruik je te vaak? Ik ben jurist… dus ‘in beginsel’, ‘mijns inziens’ of ‘in principe’ zijn wel eigen aan mijn taalgebruik…
Wat koester je het meest? Vrienden en familie waarvan je weet en voelt dat ze het allerbeste met je voorhebben.
Wat is volgens jou de diepste ellende? Dan denk ik onmiddellijk aan de Gazastrook, Oekraïne of Soedan. Hongersnood, oorlog, intense hitte of net barre kou, angst, ziektes, gebrek aan hygiëne… We kunnen ons die ellende amper voorstellen.
Ga je nog af en toe op café in de gemeente? Ik lach vaak dat ik op café gedomicilieerd ben. Maar eerlijk, babbelen, analyseren, filosoferen, mensen leren kennen en een frisse pint drinken, dat is toch magistraal?!
Wat is je motto? Ik hoorde de voorzitter van de politievakbond NSPV ooit zeggen: ‘Vrijwillig is niet vrijblijvend.’ Dat vind ik een mooie gedachtegang.
Aan wie geef je de estafettestok door? Aan Patrick Vanparys, gemeenteraadslid uit SintTruiden.—
