De dag waarop de gemeenteraad na het zomerreces voor het eerst weer samenkomt, 17 september, is meteen ook de dag waarop Kluisbergen hoog bezoek krijgt. Koning Filip en koningin Mathilde komen naar Kluisbergen voor een gesprek met de vereniging Ouders van Verongelukte Kinderen die dezer dagen dertig jaar bestaat.
De vereniging werd destijds mede opgericht door de lokale slager-politicus Paul Vande Walle, nadat zijn 16-jarige zoon Wouter door een doodrijder opzettelijk van de weg was gemaaid. In de kerk van deelgemeente Kwaremont zijn 160 lotgenoten verzameld voor het bezoek van Filip en Mathilde. Het koningspaar neemt ruim de tijd om met de getroffen ouders te praten en naar hen te luisteren. Koningin Mathilde is lotgenote, want zij verloor een zus en haar oma bij een verkeersongeval.
Aan de voet van de Kwaremont, pal in het midden van deelgemeente Berchem, ligt het gemeentehuis, een hagelwitte, statige burgerwoning uit de jaren 1930. Lange tijd werd het gebouw als kinderopvang voor arbeiders van de nabijgelegen textielfabriek La Moderne gebruikt. In 1973 werd het in gebruik genomen als gemeentehuis. Nu gaan stemmen op om het gebouw te renoveren en aan te passen aan de behoeften van de tijd. Maar op deze woensdagavond toont het zich met zijn houten vloeren en zachte tapijten als een uiterst charmante en sfeervolle vergaderplaats voor de zeventien raadsleden van Kluisbergen.
‘Zorg dat je zeker op tijd bent, want gemeenteraden in Kluisbergen duren over het algemeen maximaal een uurtje,’ zo had de lokaal goed ingevoegde collega Peter Malaise van Het Nieuwsblad mij vooraf gewaarschuwd. ‘Vaak halen ze niet eens het halfuur, en ik meen me te herinneren dat het record op welgeteld drie minuten ligt.’ Volgens Malaise is dat flukse tempo vooral een ‘teken van efficiëntie’.
Ook burgemeester Philippe Willequet (Gemeentebelangen) ziet in de kwieke vergaderingen geen democratisch deficit: ‘De oppositie kan alle dossiers van tevoren inkijken. Elk agendapunt is keurig voorbereid. Zo kennen veel vragen al lang voor de raadszitting hun antwoorden.’ Ook het feit dat de meeste tenoren van de politiek in Kluisbergen elkaar en elkaars gevoeligheden al tientallen jaren kennen, brengt rust in de tent. Zo is Philippe Willequet al aan zijn zevende ambtstermijn toe. Ook Jean-Paul Martin (Team Kluisbergen) draait al decennia mee als kopstuk van de oppositie. In de politiek van Kluisbergen kent men zijn pappenheimers.
Zeggen dat we in dit gemeentehuis in het hart van de gemeente Kluisbergen staan, is een leugentje. Kluisbergen bestaat immers niet. Kluisbergen is een fantoom. Het is een omhulsel, een doos waarin vier deelgemeenten passen. Deelgemeente Ruien had vanaf 1958 tientallen jaren lang een fameuze bron van inkomen als locatie van de grootste thermische elektriciteitscentrale van ENGIE en de grootste werkgever in Kluisbergen. Op 3 juni 2017 was het einde verhaal, toen de schoorstenen en de koeltoren met geleide explosies naar beneden werden gehaald. Tussen de voormalige ‘centrale’-site en de weg Avelgem-Oudenaarde ligt een fonkelnieuwe weg met industrieterrein.
De tweede deelgemeente, Berchem, is steevast de gemeente met de meeste handel en diensten. Deelgemeente Kwaremont draagt een romantisch-artistieke erfenis als kunstenaarsdorpje, en dat zie je nog in de jaarlijkse ‘Beeldentuin’ van kunstenaar-kunsthandelaar Piet Willequet. Zulzeke, tot slot, is het agrarische dorp waar tot twee jaar geleden de jaarlijkse zomerse geitenkeuring een must see was tot de hitte roet in het eten gooide en de keuring voor onbepaalde tijd is afgelast.
Maar geen gemekker, we keren terug naar het gemeentehuis, want het is acht uur en de stipte burgemeester Willequet opent de raadszitting met een kort welkom aan iedereen na het zomerreces. Op de agenda staan vijftien punten, en voor je het weet zitten we al aan nummer vier, de aankoop van een gebouw in Berchem in de centraal gelegen Kloosterstraat. Hier stelt de oppositie de eerste vraag van de avond, met name of de aankoop op termijn ook dienstig kan en mag zijn van de scoutsvereniging. De meerderheid is daar niet rabiaat tegen, en hup, daar leest de burgemeester al punt 5 voor (belastingreglement op masten en pylonen) en zo gaat het met een rotvaart door.
Met agendapunt 11 omarmt Kluisbergen de groepsaankoop voor steden en gemeenten van duurzame voertuigen in het project ‘Gestroomd’ dat lezers van Lokaal zullen herkennen uit de teksten in de editie van afgelopen juni.
Inhoudelijk stuiteren de agendapunten alle kanten uit, van de opmaak van een gemeentelijk strategisch vastgoedplan (met een raming voor de som van bijna 50.000 euro) tot de goedkeuring van een budget van 35.000 euro voor het drukken, ontwerpen en bedelen van het gemeentelijk infomagazine voor 2026, een publicatie die elke rechtgeaarde Kluisbergenaar liefkozend ‘’t boekske van Kluisbergen’ noemt.
Met dit verschroeiende tempo klokt deze gemeenteraadszitting af op zeventien minuten. Maar bij het vraag-maar-raakmoment toont de oppositie zich plots wel vlijtiger. Vooral de nachtverlichting roept vragen op. Op dit moment is de straatverlichting op grondgebied Kluisbergen uitgeschakeld tussen 23 uur en vier uur ’s morgens. Volgens de oppositie zou de verlichting de hele nacht aan moeten. Want in die periode kort na elven heb je misschien nog een jonge fietser op de weg, of voelt een dame zich bij het uitlaten van haar hondje niet helemaal veilig in het stekedonker.
Voor dat stekedonker hoeven de raadsleden van Kluisbergen in ieder geval niet bang te zijn. Bij het verlaten van het prachtige gemeentehuis gaat de zon pas onder. Het is zo vroeg dat de politici nog op tijd thuis kunnen zijn om ‘De Afspraak’ mee te pikken. Want zie, net nog op het horloge gespiekt, hoelang duurde deze turboraad? 29 minuten, droog aan de haak.—
